Pierwszym, fundamentalnym powołaniem, którym obdarza nas Bóg, jest powołanie do życia w rodzinie opartej na małżeństwie mężczyzny i kobiety. To jest przestrzeń, w której realizujemy swoją świętość i z której wyruszamy w świat, żeby wypełniać różne powołania. O tę przestrzeń trzeba nieustannie dbać, umacniać ją życiem sakramentalnym, budować codzienną duchowość małżeńską i rodzinną. Wymagania Ewangelii są jasne i konkretne. Niech nigdy nie zabraknie nam odwagi, by żyć nimi na co dzień.
Dzisiaj w całym Kościele przeżywamy Światowy Dzień Migranta i Uchodźcy. W historii naszego kraju są wydarzenia, które sprawiły, że wielu rodaków znalazło ojczyznę poza jego granicami. Poznali nową rzeczywistość, zasymilowali się z tamtejszą kulturą i tradycją, a dziś pracą i zaangażowaniem budują dobrobyt nowych ojczyzn. Niech ta myśl towarzyszy naszym modlitwom i otwartości na tych, którzy wśród nas pragną odnaleźć swoją nową ojczyznę. Dzisiaj w naszej diecezji przeżywamy Pielgrzymkę do Szczepanowa w intencji trzeźwości i wynagradzania za grzechy przeciwne trzeźwości.
Ten rok jest dla nas wyjątkowy, ze względu na Jubileusz 200 lat istnienia naszej seminaryjnej wspólnoty. Dobremu Bogu dziękujemy za tak wielu kapłanów, którzy opuścili mury naszej Alma Mater oraz za wszystkich alumnów, którzy rozpoczynają kolejny rok formacyjny.
Jezus nie przeminął wraz ze swoją epoką. Zmartwychwstały żyje również w naszych czasach. Jego zbawczą moc otrzymujemy w sakramentach, w słowie Bożym, w liturgii. Możemy uczyć się odkrywać to na co dzień. Czasami potrzebujemy trochę czasu i musimy włożyć pewien wysiłek, żeby usłyszeć i poznać Chrystusa. Trzeba czasu i wysiłku, by z osoby towarzyszącej, obserwującej Go stać się Jego uczniem. Obchodzimy dziś Dzień Środków Społecznego Przekazu. Módlmy się za tych, którzy są odpowiedzialni za przekaz prawdy i faktów.
Dzisiaj rozpoczynamy w Kościele w Polsce Tydzień Wychowania i kwartalne dni modlitw za dzieci, młodzież i wychowawców. Chodzi o wielkie dzieło kształtowania przyszłych pokoleń, ich świata wartości, postaw życiowych, które będą je wyróżniały w codzienności. Niech to będzie nie tylko czas szczególnej modlitwy, lecz także okazja do refleksji, jakie dajemy świadectwo życia. Nie wolno nam bowiem zapomnieć, że to właśnie świadectwo jest wsparciem lub degradacją procesu wychowania, nad którym trudzą się rodzice i wychowawcy.