„Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich” – powiedział Pan Jezus i potwierdził te słowa, gdy ofiarował siebie w ofierze na krzyżu. Symbolem miłości Chrystusa jest Jego przebite serce, z którego wypłynęła krew i woda. To był jeden z najważniejszych momentów życia Jezusa. Poznawanie miłości Bożej prowadzi pod krzyż, gdzie najpełniej poznajemy, jak bardzo jesteśmy umiłowani przez Boga. Kult Serca Bożego najbardziej wyraża się w upodabnianiu własnego serca do Serca Mistrza. Wołamy: „Jezu cichy i pokornego serca, uczyń serca nasze według serca Twego”. Niech ten proces dokonuje się w nas nieustannie.
Eucharystia niedzielna jest dla każdego z nas źródłem i centrum życia duchowego. Bóg powierza nam siebie w drodze do nieba, jest pokarmem, który daje życie. Bądźmy wdzięczni, że Bóg jest na wyciągnięcie ręki, że nigdy o nas nie zapomina i stale czuwa nad nami. Dziś obchodzimy Dzień Dziękczynienia. Prawdziwym wotum jest Polska wdzięczna Bogu za odzyskaną wolność. Idea Dnia Dziękczynienia jest kontynuacją historycznej inicjatywy Sejmu Czteroletniego z 1792 roku. Zachęcamy do udziału w Eucharystii w kościele.
Za każdym razem, gdy Kościół sprawuje Ofiarę Eucharystyczną, wspomina wielkie dzieło zbawienia, którego Jezus dokonał przez śmierć i zmartwychwstanie. Pragniemy uwielbić Boga obecnego wśród nas w Najświętszym Sakramencie za Jego miłość, która trwa od wieków i której doświadczamy w sakramentalnych znakach. Chcemy na nowo rozbudzać w swoich sercach pragnienie trwania w łasce uświęcającej, by nasze świadectwo, które dajemy światu, było czytelnym znakiem, że Bóg mieszka wśród swojego ludu, swojego Kościoła.
Stajemy dziś wobec największej tajemnicy wiary, która mówi, że jest jeden Bóg w trzech Osobach: Ojca, Syna i Ducha Świętego. Próbujmy zrozumieć tę prawdę nie tyle umysłem, ile światłem wiary, bowiem nie o zrozumienie chodzi, ale o tajemnicę miłości, która spaja Osoby Boskie i w której my także mamy swoje miejsce. Dziś kończy się okres Komunii Świętej Wielkanocnej.
Lektor poznaje, rozważa Słowo Boże i stara się prowadzić życie według niego. Starannie przygotowuje się do liturgii przez modlitwę, a także ćwiczy teksty czytań. Dba o czystość swojej duszy przez regularną spowiedź. Pilnuje czystości swojego języka. Świadczy o Chrystusie w swojej codzienności, przez postępowanie, postawy i sumienne wypełnianie swych obowiązków. Lektor jest przykładem dla innych, młodszych ministrantów. Swoim życiem zachęca wszystkich do naśladowania wzorców zawartych w Słowie Bożym.




